Cholera jasna.
Znowu do konia nie poszłam, a co. Zanim obiad, zanim cokolwiek, już 17, ciemno za oknem, stajnia zamknięta już dawno na cztery spusty i dupa.

Przykre.


I naprawdę mój entuzjazm powoli opada. Bo może się nie udać, bo cały wysiłek i zaangażowanie pójdą w błoto i w ogóle.
Znów zachowuję się jak pokrzywdzone dziecko...

Gaash...!